[SC]Datorum: The Spring Festival
posted on 27 May 2012 23:16 by penawizard in SCคอมมูนี้ไงล่า...
มาลงเอาวันสุดท้าย.. หึหึ.....
เป็นการแลกที่.... ฮั้วกันล่วงหน้ามาก ฮาาาา
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีสิ่งที่นอกเหนือความคาดหมายเหมือนกันนะ.....
งั้นเรามาชมกันเลยดีกว่าค่ะ....
------------------------------------------------------------------------
"พี่จ๋า... ดูสิ... ผลไม้เต็มไปหมดเลยล่ะ..."
"นี่.. อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวก็สะดุดอะไรหกล้มไปหรอก..."
"ลูกแดงๆนี่สวยจังค่ะ... พี่จ๋า.. นี่มันลูกอะไรเหรอ..."
มือเล็กๆของผู้เป็นพี่สาวค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสลูกไม้สีแดงที่อีกคนกำลังชี้ - ดวงตาสีโกเมนมองมันอย่างพินิจครู่หนึ่ง...
"...แครนเบอร์รี่น่ะ..."
เฮเลนก้าวช้าๆออกจากโบสถ์ประจำเมืองมายังลานด้านหน้าที่ผู้คนยังคนพลุกพล่าน - คงเป็นเพราะวันนี้มีงานเทศกาล... เทศกาลดาโทรัมประจำฤดูใบไม้ผลิ... เทศกาลแห่งการให้...
ตอนที่อยู่เบดูอาก็มีเทศกาลแบบนี้...
บรรยากาศที่นั่นไม่ได้ต่างจากที่นี่วันนี้เท่าไรนัก... ผู้คนมากมาย... เสียงประกาศให้เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ... เสียงพึมพำเซ็งแซ่ของคนที่พูดคุยแลกของกันตามประเพณี...
"พี่จ๋า.. ที่โบสถ์มีแครนเบอร์รี่ด้วยล่ะ หนูไปขอมาแล้วนี่ไง... เรามาแลกกันนะคะ"
"นี่.. อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวก็สะดุดอะไรหกล้มไปหรอก..."
"ลูกแดงๆนี่สวยจังค่ะ... พี่จ๋า.. นี่มันลูกอะไรเหรอ..."
มือเล็กๆของผู้เป็นพี่สาวค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสลูกไม้สีแดงที่อีกคนกำลังชี้ - ดวงตาสีโกเมนมองมันอย่างพินิจครู่หนึ่ง...
"...แครนเบอร์รี่น่ะ..."
เฮเลนก้าวช้าๆออกจากโบสถ์ประจำเมืองมายังลานด้านหน้าที่ผู้คนยังคนพลุกพล่าน - คงเป็นเพราะวันนี้มีงานเทศกาล... เทศกาลดาโทรัมประจำฤดูใบไม้ผลิ... เทศกาลแห่งการให้...
ตอนที่อยู่เบดูอาก็มีเทศกาลแบบนี้...
บรรยากาศที่นั่นไม่ได้ต่างจากที่นี่วันนี้เท่าไรนัก... ผู้คนมากมาย... เสียงประกาศให้เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ... เสียงพึมพำเซ็งแซ่ของคนที่พูดคุยแลกของกันตามประเพณี...
"พี่จ๋า.. ที่โบสถ์มีแครนเบอร์รี่ด้วยล่ะ หนูไปขอมาแล้วนี่ไง... เรามาแลกกันนะคะ"
.....นานแค่ไหนแล้วนะ... ที่พี่ต้องเข้าร่วมดาโทรัมเพียงคนเดียว...
.....11 ปีแล้วใช่ไหม..... ที่เจ้าจากพี่ไป....
......แมกโนเลีย....
----------------------------------
วันที่ 15 เดือน 5
ถึงเทศกาลดาโทรัมอีกแล้ว...
ปีนี้ข้าเลือกรับแครนเบอร์รี่.. เพราะความฝันที่ข้าเห็นเมื่อไม่กี่วันก่อน...
พี่ฝันถึงเจ้า... แมกโนเลีย...
ฝันถึงตอนที่เราขึ้นไปเก็บเเครนเบอร์รี่ด้วยกันในป่า...
เจ้าไม่ใช่เด็กที่แข็งแรงพอจะตากแดดตากลมนอกบ้านได้นานขนาดนั้น... ข้าจำได้ว่าหลังจากวันนั้น เจ้าก็จับไข้ไปหลายวัน และแน่นอนว่าข้าถูกทั้งท่านพ่อและท่านแม่ดุว่าเสียยกใหญ่...
ถึงอย่างนั้น สิ่งที่ข้าจำได้ชัดเจนกว่าคือรอยยิ้มสดใสของเจ้า...
พอฟื้นไข้และรู้ว่าข้าถูกดุเพราะเจ้า เจ้าก็ขอโทษข้าเสียยกใหญ่ แถมยังทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้... ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรเลยแท้ๆ...
แค่รอยยิ้มของเจ้า.. ก็เพียงพอสำหรับพี่แล้ว...
รอยยิ้มของเจ้า... ที่พี่ได้สูญเสียมันไปตลอดกาล...
"..............ยึดติดกับอดีตไม่ช่วยให้เดินไปข้างหน้าได้หรอกนะ" คนแปลกหน้าที่พี่พบที่โบสถ์พูดกับพี่แบบนี้
"ถ้ามัวแต่ช้า ของที่ต้องการจะหลุดมือเอานะ......"
อา... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่พี่เริ่มเคยชินกับชีวิตที่แสนจะสงบสุขแบบนี้...
ชีวิตที่แม้จะเดินทางไปเรื่อยๆ... ไม่มีที่ไหนที่จะเรียกได้ว่าเป็น "บ้าน"... แต่ทุกคนก็เหมือนกับครอบครัว...
ชีวิตใหม่ของพี่... ทำให้พี่ค่อยๆลืมเลือนเรื่องในอดีตไป...
พี่กำลังจะลืมเจ้า... ลืมจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของตัวเอง...
คอนซินเดีย... เกล็ดของพญางูเอ็กเล่ในตำนาน...
เพื่อเจ้า... เพื่อครอบครัว "ที่แท้จริง"...
คนแปลกหน้าผู้นั้น... ทำให้พี่คิดได้อีกครั้ง...
ดังนั้น... พี่จะขอเดิมพันกับเทศกาลดาโทรัมปีนี้...
แครนเบอร์รี่ที่พี่ได้รับมา... ตัวแทนของเจ้า...
หากมันสามารถกลับมาหาพี่อีกครั้ง...
เจ้าก็คงสามารถกลับมาหาพี่ได้เช่นกัน...
อาจดูเป็นเรื่องไร้สาระ... แต่นานๆที... การจะลองเล่นสนุกกับโชคชะตาของตัวเองบ้าง...
....พี่ก็ไม่เห็นว่ามันจะเสียหายตรงไหน....
ปีนี้ข้าเลือกรับแครนเบอร์รี่.. เพราะความฝันที่ข้าเห็นเมื่อไม่กี่วันก่อน...
พี่ฝันถึงเจ้า... แมกโนเลีย...
ฝันถึงตอนที่เราขึ้นไปเก็บเเครนเบอร์รี่ด้วยกันในป่า...
เจ้าไม่ใช่เด็กที่แข็งแรงพอจะตากแดดตากลมนอกบ้านได้นานขนาดนั้น... ข้าจำได้ว่าหลังจากวันนั้น เจ้าก็จับไข้ไปหลายวัน และแน่นอนว่าข้าถูกทั้งท่านพ่อและท่านแม่ดุว่าเสียยกใหญ่...
ถึงอย่างนั้น สิ่งที่ข้าจำได้ชัดเจนกว่าคือรอยยิ้มสดใสของเจ้า...
พอฟื้นไข้และรู้ว่าข้าถูกดุเพราะเจ้า เจ้าก็ขอโทษข้าเสียยกใหญ่ แถมยังทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้... ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรเลยแท้ๆ...
แค่รอยยิ้มของเจ้า.. ก็เพียงพอสำหรับพี่แล้ว...
รอยยิ้มของเจ้า... ที่พี่ได้สูญเสียมันไปตลอดกาล...
"..............ยึดติดกับอดีตไม่ช่วยให้เดินไปข้างหน้าได้หรอกนะ" คนแปลกหน้าที่พี่พบที่โบสถ์พูดกับพี่แบบนี้
"ถ้ามัวแต่ช้า ของที่ต้องการจะหลุดมือเอานะ......"
อา... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่พี่เริ่มเคยชินกับชีวิตที่แสนจะสงบสุขแบบนี้...
ชีวิตที่แม้จะเดินทางไปเรื่อยๆ... ไม่มีที่ไหนที่จะเรียกได้ว่าเป็น "บ้าน"... แต่ทุกคนก็เหมือนกับครอบครัว...
ชีวิตใหม่ของพี่... ทำให้พี่ค่อยๆลืมเลือนเรื่องในอดีตไป...
พี่กำลังจะลืมเจ้า... ลืมจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของตัวเอง...
คอนซินเดีย... เกล็ดของพญางูเอ็กเล่ในตำนาน...
เพื่อเจ้า... เพื่อครอบครัว "ที่แท้จริง"...
คนแปลกหน้าผู้นั้น... ทำให้พี่คิดได้อีกครั้ง...
ดังนั้น... พี่จะขอเดิมพันกับเทศกาลดาโทรัมปีนี้...
แครนเบอร์รี่ที่พี่ได้รับมา... ตัวแทนของเจ้า...
หากมันสามารถกลับมาหาพี่อีกครั้ง...
เจ้าก็คงสามารถกลับมาหาพี่ได้เช่นกัน...
อาจดูเป็นเรื่องไร้สาระ... แต่นานๆที... การจะลองเล่นสนุกกับโชคชะตาของตัวเองบ้าง...
....พี่ก็ไม่เห็นว่ามันจะเสียหายตรงไหน....
----------------------------------
ไม่ทันไรก็ได้แลกของอีกแล้ว...
พี่แลกองุ่นที่ได้มากับข้าวโพดของชายที่พบระหว่างทาง...
เขาบอกพี่ว่า "ที่จริงน่าจะแจกคนจนมากกว่าปีละครั้ง ส่วนคนรวยก็ไม่ต้องไปแจกหรอก"
เมื่อพี่ตอบเขาไปว่าเทศกาลดาโทรัมเป็นเทศกาลแห่งการให้... เขาก็พูดกลับมาว่า
"แล้วไง? จบเทศกาลคนจนก็ไม่มีจะกินต่อไป คนรวยก็ขูดรีดเอาเปรียบต่อไป"
ใช่ว่าพี่จะไม่เข้าใจ...
เทศกาลดาโทรัม... แท้จริงก็เป็นเพียงเทศกาลสวมหน้ากาก... ปีละหนึ่งครั้งที่จะแสร้งทำว่าทุกคนนั้นเท่าเทียมกัน...
ความหิวโหยของครอบครัวที่ไม่มีแม้มันซักหัวในตู้เก็บอาหารนั้น... พี่ไม่มีวันลืม...
สิ่งที่เขาพูดมา... ไม่ได้เกินความจริง หรือเป็นการมองโลกในแง่ร้ายเกินไปเลยแม้แต่น้อย...
พี่แลกองุ่นที่ได้มากับข้าวโพดของชายที่พบระหว่างทาง...
เขาบอกพี่ว่า "ที่จริงน่าจะแจกคนจนมากกว่าปีละครั้ง ส่วนคนรวยก็ไม่ต้องไปแจกหรอก"
เมื่อพี่ตอบเขาไปว่าเทศกาลดาโทรัมเป็นเทศกาลแห่งการให้... เขาก็พูดกลับมาว่า
"แล้วไง? จบเทศกาลคนจนก็ไม่มีจะกินต่อไป คนรวยก็ขูดรีดเอาเปรียบต่อไป"
ใช่ว่าพี่จะไม่เข้าใจ...
เทศกาลดาโทรัม... แท้จริงก็เป็นเพียงเทศกาลสวมหน้ากาก... ปีละหนึ่งครั้งที่จะแสร้งทำว่าทุกคนนั้นเท่าเทียมกัน...
ความหิวโหยของครอบครัวที่ไม่มีแม้มันซักหัวในตู้เก็บอาหารนั้น... พี่ไม่มีวันลืม...
สิ่งที่เขาพูดมา... ไม่ได้เกินความจริง หรือเป็นการมองโลกในแง่ร้ายเกินไปเลยแม้แต่น้อย...
----------------------------------
หลังจากนั้น พี่ก็ไปเดินเล่นที่ตลาดในเมือง...
ได้กำไลแบบที่พี่ชอบมากมาอันนึง... แต่ก็ยังไม่น่าสนใจเท่าคนที่พี่พบ...
นางเป็นผู้หญิงสวย.. ผมสีแดงเหมือนกับเปลวเพลิง...
เราสนใจกำไลอันเดียวกัน แต่สุดท้ายนางก็ให้กำไลอันนั้นกับข้า...
แล้วเราก็ได้แลกของกัน... หัวใจของพี่เต้นแรงเมื่อเห็นเบอร์รี่สีแดงในถุงที่นางถือ...
แต่ว่าไม่ใช่... ไม่ใช่แครนเบอร์รี่...
พี่คงคิดง่ายไป... ผู้คนในเมืองตั้งมากมาย... แครนเบอร์รี่ของพี่คงไม่กลับมารวดเร็วง่ายดายขนาดนั้น...
เจ้าเองก็คงไม่กลับมาหาพี่ง่ายดายขนาดนั้นเช่นกัน...
ได้กำไลแบบที่พี่ชอบมากมาอันนึง... แต่ก็ยังไม่น่าสนใจเท่าคนที่พี่พบ...
นางเป็นผู้หญิงสวย.. ผมสีแดงเหมือนกับเปลวเพลิง...
เราสนใจกำไลอันเดียวกัน แต่สุดท้ายนางก็ให้กำไลอันนั้นกับข้า...
แล้วเราก็ได้แลกของกัน... หัวใจของพี่เต้นแรงเมื่อเห็นเบอร์รี่สีแดงในถุงที่นางถือ...
แต่ว่าไม่ใช่... ไม่ใช่แครนเบอร์รี่...
พี่คงคิดง่ายไป... ผู้คนในเมืองตั้งมากมาย... แครนเบอร์รี่ของพี่คงไม่กลับมารวดเร็วง่ายดายขนาดนั้น...
เจ้าเองก็คงไม่กลับมาหาพี่ง่ายดายขนาดนั้นเช่นกัน...
----------------------------------
ตะวันใกล้จะตกดินเต็มที...
พี่แวะดื่มนมข้าวโพดที่ร้านข้างทาง... รสชาติไม่ดีเหมือนที่แม่ของเราเคยทำ... แต่ก็ไม่ถึงกับแย่จนไม่คุ้มราคา...
พี่ได้เจอกับคุณลาซมา... คนแปลกหน้าที่ได้พบคนแรกอีกครั้ง...
นางบอกว่าวันนี้มีเรื่องให้ประหลาดใจอยู่มาก... แล้ววางสิ่งที่นางได้มาบนโต๊ะ...
...แครนเบอร์รี่... ของพี่เอง...
ถึงแม้ว่าจะหายไปสองลูก.. แต่นี่ก็คือแครนเบอร์รี่ของพี่แน่นอน...
พี่ตอบรับคำขอแลกของนางทันที...
นางรับราสเบอร์รี่ของพี่และบอกว่ามันอาจเป็นโชคชะตา... ที่ทำให้พี่ได้ของชิ้นเดิมกลับมา...
ใช่... มันอาจเป็นโชคชะตาจริงๆ...
โชคชะตา... ที่จะนำพาให้เราพบกันอีกครั้ง...
พี่แวะดื่มนมข้าวโพดที่ร้านข้างทาง... รสชาติไม่ดีเหมือนที่แม่ของเราเคยทำ... แต่ก็ไม่ถึงกับแย่จนไม่คุ้มราคา...
พี่ได้เจอกับคุณลาซมา... คนแปลกหน้าที่ได้พบคนแรกอีกครั้ง...
นางบอกว่าวันนี้มีเรื่องให้ประหลาดใจอยู่มาก... แล้ววางสิ่งที่นางได้มาบนโต๊ะ...
...แครนเบอร์รี่... ของพี่เอง...
ถึงแม้ว่าจะหายไปสองลูก.. แต่นี่ก็คือแครนเบอร์รี่ของพี่แน่นอน...
พี่ตอบรับคำขอแลกของนางทันที...
นางรับราสเบอร์รี่ของพี่และบอกว่ามันอาจเป็นโชคชะตา... ที่ทำให้พี่ได้ของชิ้นเดิมกลับมา...
ใช่... มันอาจเป็นโชคชะตาจริงๆ...
โชคชะตา... ที่จะนำพาให้เราพบกันอีกครั้ง...
----------------------------------
เฮเลนปิดสมุดบันทึกลงช้าๆ - ดวงตาสีโกเมนมองพวงแครนเบอร์รี่ที่วางทับถุงกระดาษอยู่บนโต๊ะ...
รอพี่ก่อนนะ แมกโนเลีย...
รอยยิ้มขยับขึ้นบนวงหน้า... นิ้วเรียวค่อยๆเด็ดผลไม้สีแดงสดออกจากขั้ว...
แล้วเราจะได้พบกันอีกแน่นอน...
รอพี่ก่อนนะ แมกโนเลีย...
รอยยิ้มขยับขึ้นบนวงหน้า... นิ้วเรียวค่อยๆเด็ดผลไม้สีแดงสดออกจากขั้ว...
แล้วเราจะได้พบกันอีกแน่นอน...
------------------------------------------------------------------------
สรุป...
- เฮเลนเลือกแครนเบอร์รี่... แลกกับลาซมาได้ องุ่น มา
- จากนั้นก็แลกกับรัสคาร์ ได้ ข้าวโพด มา
- จากนั้นก็แลกกับแรนดิลินน์ ได้ ราสเบอร์รี่ มา
- สุดท้ายแลกกับลาซมาอีกรอบ ได้ แครนเบอร์รี่ กลับมา /ปัจจุบันกินหมดแล้วค่ะ
เราวางแผนให้เฮเลนได้แครนเบอร์รี่คืนอยู่แล้วล่ะค่ะ... แต่ที่ว่าเหนือความคาดหมายคือได้คืนมาจากลาซมา ที่แลกเป็นคนแรกเนี่ยแหละ...
//และดูเหมือนจะทำให้พี่ป่านติดคำสาปเบอร์รี่ไปด้วย.. ขอไว้อาลัยมา ณ ที่นี้ /ฮาาา
เจอกันอีเว้นท์หน้าค่ะ 
