[EGoT]Journal

posted on 07 Sep 2013 21:27 by penawizard in EGoT
 

 
 
 

 
 
...At dawn...
 
 

"ตัวตายไปแล้วยังอุตส่าห์ทิ้งภาระก้อนโตไว้ให้ทางนี้อีก นังลูกสาวไม่รักดี"
 
 
"แม่ พี่เคท มาดูนี่สิ นังแคทมันมีเงินเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
 
 
"อ๋อ ถุงหนังนี่ข้าจำได้ ก่อนหน้านี้ขอดูทีไรก็ทำตัวแปลกประหลาด
ถามว่าในนั้นมีอะไรก็ไม่ตอบ บอกแต่ว่าจะเก็บไว้ให้ลูก.. ผัวขุนนางของมันให้มาล่ะสิ"
 
 
"แล้วจะเอายังไงกับนังเด็กนี่ ข้าไม่เลี้ยงมันหรอกนะ"
 
 
"เอามันใส่ตะกร้าแล้วไปทิ้งไว้หน้าโบสถ์
ถ้ามันรอดลมรอดฝนก็หวังให้มีบาทหลวงหรือแม่ชีใจบุญมาเก็บไปเลี้ยงแล้วกัน"
 
 
 
 
...In the morning...
 
 
 
"ข้าจะตั้งชื่อเจ้าว่าชีร่า... พระกันยาโปรดประทานพรให้เจ้า...
พระมารดาโปรดคุ้มครองป้องภัยแก่เจ้า... เด็กน้อยที่น่าสงสาร..."
 
 
"พี่เบ็ท เปลือกไม้นี่คืออะไรเหรอคะ.."
 
 
"นี่เป็นสมุนไพรสำหรับเตรียมบดทำยาน่ะจ้ะ ต้นอ่อนๆตรงนี้ก็เหมือนกัน"
 
 
"พี่เบ็ทรู้จักสมุนไพรเยอะจัง.."
 
 
"ถ้าชีร่าอยากรู้ พี่จะสอนให้เอาไหม"
 
 
"...นี่..มาเป็นเพื่อนกับข้าแบบนี้ เจ้าไม่อายคนเค้าเหรอ.."
 
 
"ข้าจะสนขี้ปากชาวบ้านทำไม พวกนั้นก็เอาแต่พูดกันตามใจอยาก"
 
 
"..แต่ข้าน่ะเป็น..."
 
 
"เจ้าเป็นเพื่อนรักของข้า.. จิเซล.. แค่นี้ก็พอแล้ว"
 
 
 
 
...Late in the morning...
 
 
 
"นังลูกนอกสมรส.. นังเด็กบาปหนา.."
 
 
"ทำไมไม่รู้จักตายๆไปพร้อมๆกับแม่ของมันซะนะ"
 
 
"แล้วดูเพื่อนมันสิ นังโสเภณีสกปรก.."
 
 
"พวกชั้นต่ำคบกับพวกชั้นต่ำด้วยกันก็ถูกแล้วนี่..."
 
 
"ซักวันคงไปเที่ยวร่อนอ้าขาให้ผู้ชายเหมือนเพื่อนมัน.. เหมือนแม่มัน.."
 
 
"เชื้อมันไม่ทิ้งแถวหรอก คอยดูสิ"
 
 
"ทำไม... ทำไมข้าต้องถูกคนรอบตัวข้าตัดสิน...
ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่ข้าเลือกไม่ได้แท้ๆ... ไม่มีความยุติธรรมเลย...."
 
 
"ออกไปซะแม่หนู นี่ไม่ใช่ที่ของเด็กหรอกนะ"
 
 
"ข้าอยากเป็นทหาร"
 
 
"กลับบ้านไปซะไป ที่นี่กองทหารไม่ใช่สถานรับสงเคราะห์เด็กใจแตก
ข้าขี้เกียจวอแวกับพ่อแม่เจ้าทีหลัง"
 
 
"ข้าไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อแม่"
 
 
"เจ้าชื่ออะไร"
 
 
"ข้า.."
 
 
"จำชื่อตัวเองไม่ได้รึไง แม่หนู
คนความจำเสื่อมน่ะเขาไม่รับเป็นทหารหรอกนะ"
 
 
"....ข้า.. ไม่ชอบชื่อเดิมของข้า.."
 
 
"ชื่อเดิมเจ้าว่าอะไร"
 
 
"...ชีร่า..."
 
 
"อ่อนแอเกินไป.. เอ้า ถูกใจคำไหนก็เลือกเอา"
 
 
"..ทิลด้า.. ตั้งแต่วันนี้ ข้าจะใช้ชื่อว่าทิลด้า"
 
 
 
...At noon...
 
 
 
"ชีร่า! ชีร่า!!!"
 
 
"เอะอะเสียงดังทำไม เบ็ททีน่า"
 
 
"ท่านบาทหลวงคะ.. ชีร่าหายตัวไป.. ข้าหาทั่วโบสถ์ก็ไม่เจอ"
 
 
"ต๊าย ในที่สุดนังเด็กอัปมงคลนั่นก็ออกจากโบสถ์ไปทำงานกับเพื่อนมันแล้วเหรอ
ข้าควรจะไชโยโห่ร้องด้วยความดีใจให้นางด้วยไหมที่ได้ทำตามความฝันเสียที"
 
 
"พี่แอนนาไม่เป็นห่วงชีร่าเลยเหรอคะ... นางอาจโดนทำร้าย..
อาจโดนคนไม่ดีลักพาตัวไปไหน.. ท่านบาทหลวงคะ ข้าอยากขออนุญาต-"
 
 
"พายุกำลังจะมา.. เบ็ททีน่า.. เจ้าออกไปตามหาชีร่าตอนนี้ไม่ได้..."
 
 
"แต่ถ้ายิ่งนานไป-"
 
 
"จงสวดภาวนาให้พระมารดาและพระกันยาคุ้มครองนางเถิด..."
 
 
 
 
...In the afternoon...
 
 
 
"ทรงตัวบนอานม้าให้ดีๆ ตั้งแขนให้ตรง จับคันธนูให้มั่น
ดึงสายให้ตึงแล้วก็ปล่อยลูกศรออกไป"
 
 
"นั่นปราสาทเอียรีใช่ไหม.. ท่านเอ็กเบิร์ต.."
 
 
"อยากขึ้นไปอยู่บนนั้นไหมล่ะ ทิลด้า"
 
 
"อยู่ตั้งบนยอดผาสูงชันขนาดนั้น กว่าข้าจะขึ้นไปถึงคงเหนื่อยตาย
เข้าหน้าหนาวทีก็ต้องพากันอพยพลงมาอยู่ข้างล่าง.. อย่างกับนกหนีหนาว"
 
 
 
"เกิดเป็นนกมันต้องหาทางบินให้สูงๆขึ้นไป
ให้มันรู้ไปว่านกกระจอกมันจะบินสูงเทียมเหยี่ยวไม่ได้"
 
 
 
 
...Some time is bad...
 
 
 
 
...Some time is good...
 
 
 
 
...however...
 
 
 
 
...This DAY... has not ended yet...
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 2,889 ตัว
คำที่กำหนดให้ 10 คำ

รวมทั้งหมด 2889/7 = 412.71
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 400, Merit 10

#5 By EGoT on 2013-10-01 02:09

"เกิดเป็นนกมันต้องหาทางบินให้สูงๆขึ้นไปให้มันรู้ไปว่านกกระจอกมันจะบินสูงเทียมเหยี่ยวไม่ได้"
^
^
ชอบตรงนี้  ชอบตรงนี้  แต่ไม่คิดว่าการบินสูงได้เท่าเหยี่ยวเป็นอะไรที่แสดงถึงความทะเยอทะยาน  มันเหมือนการผลักดันให้มีชีวิตอย่างเข้มแข็ง อะไรประมาณนั้นน่ะค่ะ
.......... /ขะ  เข้าใจไปเองมั่วๆ แล้วจากไป

#4 By akua on 2013-09-11 21:22

/แมร่มสึดยอด บทพูดโต้ตอบที่สะท้อรในแต่ละวันของทิลด้า มีจิเซลด้วย น่ารักมากอะ ... แต่แปลกนะ อ่านแล้วรู้รึกว่าเะอเข้มแข็งมาก และใ.. อือ แข็งแกร่งในแบบของเธอเอง

#3 By mo.saic on 2013-09-10 10:04

ชอบที่เทียบชีวิตของทิลด้าเป็นเวลาหนึ่งวัน และยามกลางคืนก็ยังไม่มา นี่แค่บ่ายเท่านั้น เก๋อ่ะ!
น้องแสวน่ารักง่าาาาา น้องแสวน่าร๊ากกกกกกกกก แม่ชีเบ็ททีน่าก็ออร่าแบบพี่สาวแสนใจดีมากอ่ะ 

#2 By JunE on 2013-09-09 23:18

อ่านแล้วก็ร้องอู้วววววว ไปด้วยในใจค่ะ
เหมือนเห็นลำดับภาพเหตุการณ์ชีวิตทิลด้าลอยขึ้นมาเรื่อยๆเลยค่ะ นี่เปรียบวันนึงเป็นชีวิตนึง รู้สึกเหมือนพี่ข้าวปุ้นแต่งประมาณ"อะไรเอ่ย ยามเช้าเดินสี่ขา ยามกลางวันเดินสองขา ยามเย็นเดินสามขา " เลยค่ะ
อู้ววว ชอบจังค่ะ ; v ;

#1 By REwiew on 2013-09-08 13:59