EED

Happy Birthday... Sho Straih...

posted on 11 May 2013 01:08 by penawizard in EED
 
 
....วันนี้วันที่ 11 พฤษภาคม....
 
 
 
 
 
...วันนี้เป็นวันเกิดของโชนะ...
 
 
 
 
 
 
 
 
ถ้านับตามเวลาจริง.. วันนี้เธอก็ 20 แล้ว..
 
 
ขึ้นเลขสองแล้วนะ ลูกสาว...
 
 
 
ขอบคุณทุกๆคน.. ที่ให้ความรักกับลูกสาวคนนี้ของเราอย่างมากมายเหลือเกิน...
 
 
ขอบคุณทุกๆคน.. ที่มาเป็นเพื่อน /รุ่นพี่ /รุ่นน้อง กับสาวเปิ่นๆโก๊ะกังคนนี้..
 
 

ตั้งแต่โจ รุ่นพี่คาเร รุ่นพี่เอเรส รุ่นพี่เรเวน อีริค เมโลดี้ อลิสแตร์ อเล็กซิส ไอเดล เลวิน อองจา คานัน แฮกกิ้ง พี่ล็อตตี้ รุ่นพี่อเกท รุ่นพี่เชสมิลี่ รุ่นพี่มิลาน เอนเซล รุ่นพี่เมลานี่ รุ่นพี่เดสซา เร้ด แฝดคอนนะ และคนอื่นๆที่ตอนนี้ยังนึกไม่ออกอีกมากมาย..
 
 
ขอบคุณคีทัส.. มายเบสท์เฟรนด์.. ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างโชเสมอมา...
 
 
ขอบคุณคริสซ์แรน... ที่รักโช....
 
 
โช....
 
 
ปีนี้ก็ปีที่สองแล้วเนอะ.. ตั้งแต่เราได้เจอกัน...
 
 
 
ขอบคุณมากนะ.. ที่เกิดมา...
 
 
 
...แม่รักลูกนะ...
 
 
 
สดใสให้เหมือนกับแสงดาวแบบนี้ตลอดไปนะ โช...
 
 
ปีนี้ก็... มาร่วมผ่านทุกอย่างไปด้วยกันอีกปีนะ...
 
 
 
 
 
------------------------------------------------------------------------
 
 
"แหม.. ส้อมน่ะ ทานไม่ได้นะคะ..."
 
 
ฉันพูดกับคุณไปแบบนั้นและยื่นกล่องพายกุหลาบในมือให้...
 
 
และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่เราพบกัน...
 
 
คุณแนะนำตัว.. บอกว่าชื่อ เคย์ซีล อเรสเตอร์.. เดอะ เมจิค วอร์ริเออร์ ออฟ คาโนวาล..
 

คุณบอกว่ามาที่นี่เพื่อตามหาน้องชาย..
 
 
 

"ถ้าหากว่ามีชะตาต้องกันล่ะก็.. จะต้องได้พบกันแน่ค่ะ.."
 

ฉันพูดประโยคนั้นกับคุณพร้อมรอยยิ้ม..
 

น่าตลกไหมคะ.. ที่ตัวฉันเชื่อเรื่องอะไรแบบนั้น...
 

สำหรับฉัน.. ฉันเชื่อว่าหลายๆสิ่งหลายๆอย่างในโลกใบนี้ได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว.. พวกเราก็เพียงแต่เต้นรำไปตามที่เส้นด้ายแห่งชะตากรรมจะชักพาไป.. การพบเจอหรือพรากจาก... ล้วนแต่เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนืออำนาจควบคุมของเราทั้งสิ้นค่ะ..
 

การได้พบกับคุณ.. อาจเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว..
 

และการที่ฉันรักคุณ.. ก็คงจะเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้เช่นกัน...
 
 
 
 

ยังจำการต่อสู้ครั้งแรกของเราได้ไหมคะ...
 

ฉันแพ้ค่ะ.. แพ้อย่างหมดท่าที่สุด.. ฉันไม่เคยแพ้ใครอย่างหมดท่าขนาดนี้.. หากไม่นับท่านอาจารย์ที่สอนวิชาดาบฉันมา..
 
 
นั่นทำให้ฉันเริ่มสนใจคุณ..
 
 
ฉันอยากจะชนะ.. อยากจะก้าวข้ามคุณไปให้ได้.. ไม่ว่าจะด้วยทิฐิหรืออะไรก็ตามที...
 

แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน.. ที่มันแปรเปลี่ยนมาเป็นความรัก...
 
 
 
 

ก่อนหน้าวันเปิดเทอมไม่กี่วัน.. ฉันได้คุยกับคุณอีกครั้ง..
 

คุณบอกว่าคุณยังไม่มีชุดนักเรียน คงจะต้องหาซื้อหรือไม่ก็สั่งตัด..
 

ฉันถามทีเล่นทีจริงว่าอยากให้ฉันตัดให้รึเปล่า..
 

คำตอบของคุณไม่ใช่การตอบรับหรือปฏิเสธ.. บอกเพียงแต่ว่าตามใจ...
 

หลังจากนั้นอีก 1 สัปดาห์.. ฉันก็ไปพบคุณอีกครั้ง.. พร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ที่ใส่ชุดนักเรียนของคุณ...
 
 
 
 

ในตอนนั้น.. ฉันยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะก้าวข้ามคุณไปหรอกนะคะ...
 
 
ฉันได้ประลองกับคุณเฮคเตอร์.. แม้จะยังไม่รู้ผล แต่ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง.. อะไรบางอย่างที่ไม่มีวันจะรู้ได้หากไม่ลงมือเข้าต่อสู้จริง..
 

บางที.. ถ้าฉันทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ...
 

ในที่สุดฉันก็บอกกับคุณ.. ว่าถ้าฉันสู้กับคนในโรงเรียนนี้ครบสิบคนเมื่อไหร่.. ฉันจะขอประลองกับคุณอีกครั้ง..
 

คุณบอกว่าคุณจะรอดู..
 
 
 
 

หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ถูกคำสาปจากปีศาจในสุสาน...
 

แม้ไม่ใช่คำสาปร้ายแรงที่ทำให้เจ็บปวดทรมาน.. แต่ก็ทำให้ฉันพูดหลายๆอย่างที่ไม่สมควรออกไป..
 

หลายๆอย่าง.. ที่ฉันอยากจะเก็บเอาไว้เพียงในใจ...
 

"ฉันจะตามหาคุณค่ะ.. ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง.. จะว่ายังไงก็ตาม..."
 
 
 
 

หลังจากวันนั้น.. เวลาได้ผ่านไปนานแค่ไหนกันนะ...
 

คุณเฮคเตอร์.. คุณฟีร่า.. คุณลูอิ.. คีทัส.. คุณเซเลน่า.. คุณเซริน่า.. ฟีเลย์.. ไซเรน.. คุณอเล็กซิส.. คุณนานาเฟ...
 

และคุณอลิสแตร์...
 
 

"พูดเหมือนการชนะคนคนนั้นคือทุกอย่างที่ทำให้เธอจับอาวุธ มันมีค่าแค่นั้นเอง?"
 

"ไม่ใช่ค่ะ เหตุผลที่ฉันจับดาบ... เพราะฉันมีคนที่อยากปกป้อง..."
 

"ถ้าอย่างนั้นก็เดินตามจุดมุ่งหมายของตัวเองสิ... จะวอกแวกให้เปลืองตัวเองทำไมกัน..."
 
 

คำถามที่คุณถามฉันในตอนนั้น.. ฉันไม่อาจหาคำตอบให้กับตัวเองได้จริงๆค่ะ..
 

ฉันจึงตัดสินใจกลับเวนอล.. กลับไปยังบ้านเกิด.. บางทีหากเป็นที่นั่น.. จิตใจของฉันอาจจะกลับมาสงบพอที่จะค้นหาคำตอบให้ตัวมันเองได้ซักที..
 

"เฟลอร์น่ะ.. ทำอะไรเพื่อเขาตั้งขนาดนี้เลยนะ.." รอยยิ้มอ่อนโยนของพี่เรนเน่ยังคงมีให้ฉันเหมือนเคย "ความรู้สึกของตัวเองน่ะ... ตัวเราเท่านั้นที่รู้ดีที่สุดนะ... เพราะฉะนั้น.. ซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองเถอะจ้ะ..."
 

ซื่อสัตย์.. กับหัวใจ...
 

หัวใจของฉัน.. กำลังบอกว่ารักคุณค่ะ...
 
 
 

หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นมากมาย...
 

ผลการประลองของฉันกับคุณไม่เปลี่ยนแปลง.. ฉันยังคงเป็นฝ่ายแพ้ แต่ในฐานะผู้ใช้อาวุธ.. ฉันก็ดีใจ.. ที่คุณต่อสู้กับฉันอย่างไม่ออมมือ...
 

หลังจากนั้นอีกก็ถึงวันวาเลนไทน์..
 

ขอบคุณนะคะที่เต้นรำกับฉัน...
 

แล้วก็.. วันอีสเตอร์...
 

"...........ยัยผู้หญิงน่ารำคาญ....."
 

ชั่ววูบหนึ่งฉันอยากจะหายไป.. หายไปให้พ้นหน้าคุณอย่างที่คุณออกปากไล่ฉัน.. อย่างที่บอกว่าฉัน.. เป็นผู้หญิงน่ารำคาญ...
 

...แต่สุดท้ายฉันก็ทำไม่ได้...
 

...ฉันหนีหัวใจตัวเองไม่ได้ค่ะ.. คุณเคย์ซีล...
 

...ฉันในตอนนั้น.. กลายเป็นใครที่ไม่ใช่ฉันไปเสียแล้วล่ะค่ะ...
 

...ทุ่มเทเหมือนกับคนบ้า.. พยายามทำทุกอย่าง.. แต่สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายเจ็บกลับมาทุกครั้ง...
 
 
 

ในวันที่ฉันสารภาพความรู้สึกกับคุณ.. คุณปฏิเสธฉัน...
 

และหลังจากวันนั้นไม่นาน.. ฉันก็ได้รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับคุณ...
 

ถ้าฉันจะต้องเป็นส่วนหนึ่งในการทำให้คุณต้องดิ้นรน.. จนสุดท้ายคือบั่นทอนตัวเองแบบนั้น...
 

เราก็อย่าเกี่ยวข้องกันเลยค่ะ...
 

หลังจากการบ้านวิชาดาบ.. ฉันบอกว่าจะตัดใจจากคุณ.. บอกยกเลิกสัญญาที่ฉันเคยบอกว่าจะไล่ตามคุณ..
 

"ตั้งแต่วันนี้ไป.. ฉันจะแข็งแกร่งขึ้น.. เพื่อจุดมุ่งหมายของฉันเท่านั้นค่ะ..."
 

...แต่ตัวฉัน.. คงดูถูกสิ่งที่เรียกว่า "ความรัก" มากเกินไป...
 

...ความรู้สึก "รัก"... ไม่ใช่สิ่งที่ตัดกันได้ง่ายๆเหมือนสายป่านผูกลูกโป่ง...
 
 
 

ตอนที่เราพบกันอีกครั้ง.. คุณดูเปลี่ยนไปมากนะคะ...
 

แววตาของคุณ.. ท่าทางของคุณ.. เหมือนกับคุณเป็นหุ่นที่ใครซักคนจับมาตั้งไว้แล้วก็ลืมทิ้งเอาไว้อย่างนั้น...
 

เหมือนกับคนที่จะอยู่หรือตายก็ไม่ต่างกัน...
 

...เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่คะ...
 
 
 
 

...แล้วหลังจากนั้น.. คุณก็ไปอยู่ในร่างของคอนนะ...
 

...ฉันโกรธ.. ที่คุณเองร่างของคอนนะไปใช้แบบนั้น...
 

...และฉันก็เสียใจ.. ที่คุณลืมฉัน...
 

ในวินาทีนั้น.. ฉันทั้งโกรธ.. ทั้งเสียใจ.. ทั้งน้อยใจ.. ความรู้สึกทุกอย่างประดังเข้ามาหาฉันยิ่งกว่าคลื่นลูกใหญ่...
 

ทั้งๆที่ฉันคิดถึงคุณมาตลอด...
 

ทั้งๆที่ฉันทุ่มเท.. ฉันทำทุกอย่าง.. ก็เพื่อคุณ...
 

ทั้งๆที่ฉัน.. รักคุณขนาดนี้...
 

แล้วทำไมกันคะ.. ทำไม..
 

ฉันมันไม่มีคุณค่า.. ไม่มีความหมายใดๆทั้งสิ้นกับตัวคุณใช่ไหมคะ...
 
 
 

ฉันมารู้ในภายหลัง.. ว่านั่นเป็นผลของเวทมนตร์...
 

คุณบอกว่าคุณเกลียดเวทมนตร์.. เพราะมันจะแย่งทุกอย่างไปจากคุณ...
 

ไม่จริงหรอกนะคะ...
 

ไม่ว่าเมื่อไหร่.. คุณก็จะยังมีฉัน...
 

ถ้าไม่มีใครอยู่เคียงข้างคุณ.. ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเอง... ถ้าไม่มีใครรักคุณ.. ฉันก็จะรักคุณเอง...  ต่อให้ในวันสุดท้าย.. น้ำตาของฉันก็จะหลั่งลงเพื่อคุณ...
 

เพราะฉะนั้น.. ได้โปรด...
 

อย่าพูดเรื่องน่าเศร้าแบบนั้นอีกเลยนะคะ...
 
 
 

...แต่ถึงฉันจะพูดทุกสิ่งทุกอย่าง... คุณก็ยังปฏิเสธฉัน...
 

...ถ้าอย่างนั้น.. ตัวฉันเองก็ควรจะหยุดเสียที...
 

หยุดยื้อ... หยุดดึงดัน...
 

หยุดเหนี่ยวรั้ง... คนที่ไม่มีหัวใจให้กับฉัน...
 

หยุดยึดติดกับอดีต.. แล้วก้าวเดินต่อไป...
 

เพื่อตัวฉัน... เพื่อคนที่ฉันรักและรักฉันทุกๆคน...
 
 
ฉันรู้ดีค่ะ.. ว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย...
 
 
แค่คิด.. ก็พาลให้หัวใจของฉันเจ็บแปลบแล้ว...
 

แต่หากต้องเลือก.. ระหว่างการเจ็บหนักเพียงครั้งเดียว กับการเจ็บทีละน้อยโดยไม่เห็นปลายทาง...
 

ฉันขอเลือกอย่างแรกดีกว่าค่ะ...
 

คงจะเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดและทรมานสำหรับฉัน.. แต่ฉันจะผ่านมันไปให้ได้ค่ะ...
 

เรื่องราวระหว่างฉันกับคุณ... คงจะจบลงเท่านี้แล้วจริงๆ...
 
 
 
 

...ลาก่อนนะคะ.. คุณเคย์ซีล...
 

...แต่ฉัน.. จะไม่ลืมคุณหรอกค่ะ...
 
 
 
 

เฟลอร์ เดอ บลูม
 
 
 
------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
โซน ผปค.....................................
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
จบแล้ว... จบอย่างเป็นทางการแล้วล่ะ....
 
 
ลูกสาวคนนี้ผ่านเรื่องราวหลายๆสิ่ง... ความรู้สึกหลายๆอย่างตั้งมากมาย... ตัว ผปค เองก็เช่นกันนะ...
 
 
ความรู้สึกตื่นเต้น... ตอนที่โม่วบอกว่าอยากจะจีบเฟลอร์..
 
 
ความรู้สึกดีใจ... ตอนที่รู้ว่าเราใจตรงกัน..
 
 
ความรู้สึกสับสน... ตอนที่เฟลอร์ยังไม่รู้ใจตัวเอง..
 
 
ความรู้สึกเศร้า... ตอนที่รู้ว่าความรู้สึกของเฟลอร์คงไม่มีวันได้รับการตอบรับ..
 
 
ความรู้สึกพวกนั้น... ไม่มีครั้งไหนที่เป็นของปลอมแม้แต่ครั้งเดียว...
 
 
 
ขอบคุณมากนะโม่ว... ขอบคุณที่รู้สึกดีๆกับเฟลอร์... ขอบคุณที่สร้างเคย์ซีลขึ้นมา... ขอบคุณที่มาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเฟลอร์...
 
 
พอนึกย้อนไป... จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด... เกิดมาจากความที่อยู่ๆพี่ก็อยากโรลบู๊ขึ้นมาในห้องสไกป์...
 
 
และคนที่ตอบกลับมาก็คือเธอ...
 
 
 
ตอนนั้น คงไม่มีใครคาดคิดจริงๆว่าเรื่องราวมันจะต่อยอดออกมาได้ถึงขนาดนี้...
 
 
 
แต่พี่ไม่เคยนึกเสียใจหรอกนะ...
 
 
 
ขอบคุณทุกๆคนด้วยที่มาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวครั้งนี้.. ไม่ว่าจะโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม... พวกคุณทุกๆคนมีส่วนช่วยให้เฟลอร์ได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไปอีกขั้น.... ขอบคุณมากจริงๆนะคะ....
 
 
 
ตอนนี้เฟลอร์ทำใจได้แล้ว... โอเคแล้ว... ตัดใจได้แล้วจริงๆแม้ว่าจะต้องเจ็บปวดมากจริงๆเหมือนกันก็ตาม...
 
 
 
 
แล้วก็.... พร้อมจะก้าวต่อไปข้างหน้าอีกครั้งแล้วล่ะค่ะ...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
..แล้วพบกันเอนทรี่หน้านะคะ...
 


In the Memory of Love...

posted on 17 Dec 2012 20:42 by penawizard in EED
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
แด่เธอ.. ที่ตัวฉันไม่อาจเข้าใจ...
 
 
 
"ฉันไม่เข้าใจเลย เฟลอร์... ทำไมต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วย...
นี่เธอคิดอะไรของเธอ!"
 
 
"โชไม่เข้าใจฉันหรอกค่ะ! ความรู้สึกที่ไม่ว่ายังไงก็อยากชนะ...
ไม่ว่ายังไงก็อยากจะก้าวข้ามไปให้ได้น่ะ!!"
 
 
"ทำไมฉันจะไม่เข้าใจ!! เพราะฉันเคยผ่านมันมาแล้วไง!
ฉันเลยรู้ว่ามันไร้สาระแค่ไหน!"
 
 
"...อยู่ที่โรงเรียนนี้... โชมีเพื่อนเยอะแยะสินะคะ...
แบบนี้ถึงไม่มีฉัน... ก็คงจะไม่เป็นไรแล้ว..."
 
 
 
 
แด่เธอ.. ที่ตัวฉันไม่อาจร่ำลา...
 
 
 
"..คุณอลิสแตร์....
ฉัน... จะกลับเวนอลค่ะ..."
 
 
"เคลียร์หัวใจตัวเองให้เรียบร้อยด้วยล่ะ"
 
 
"หากฝากผ่านมือผมถึงคุณโชแล้ว
ผู้รับจะไม่อาจสัมผัสความรู้สึกในวินาทีแรกได้เลยนะครับ"
 
 
"ตอนนี้ฉันไม่พร้อมจริงๆค่ะ..
ขอโทษด้วยนะคะ คุณคริสซ์แรน.."
 
 
"......ทางนี้ต่างหากล่ะ.....
ที่อยากจะขอให้อภัยน่ะ......"
 
 
 
 
แด่เธอ.. ที่คอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ...
 
 
 
"เฟลอร์น่ะ.. ทำอะไรเพื่อเขาตั้งขนาดนี้เลยนะ.."
 
 
"ความรู้สึกของตัวเองน่ะ... ตัวเราเท่านั้นที่รู้ดีที่สุดนะ..."
 
 
"เพราะฉะนั้น.. ซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองเถอะจ้ะ..."
 
 
 
 
แด่เธอ.. ที่จะอยู่เคียงข้างฉันต่อไป...
 
 
 
"เจ้าอยากจะเก่งขึ้นเพื่อจุดมุ่งหมายใดรึ.. เฟลอร์ เดอ บลูม.."
 
 
"เพราะว่าฉัน.. มีคนที่อยากจะก้าวข้ามไปให้ได้ค่ะ.. ท่านฟลอเรีย.."
 
 
"เช่นนั้น... ข้าก็จะคอยสนับสนุนเจ้าจนถึงที่สุด..."

 
 
คนคนนี้น่ะหรือ... คือคนที่เจ้าอยากจะชนะ...
อยากจะก้าวข้ามไปให้ได้ในซักวันหนึ่ง....
 
 
 
คนคนนี้น่ะหรือ ที่เจ้า.... คนไร้หัวใจแบบนี้น่ะหรือ.... เฟลอร์....
 
 
 
"...เฟลอร์เป็นเด็กดี... เป็นผู้หญิงที่วิเศษที่สุดคนหนึ่งที่ข้าเคยพบ.........."
 
 
 
"เป็นคนที่ดีเกินไปสำหรับคนไม่มีหัวใจอย่างเจ้าด้วยซ้ำ... เคย์ซีล อเรสเตอร์..."
 
 
 
 
แด่เธอ.. ที่อยู่ในหัวใจของฉันเสมอมา...
 
 
 
"...................ฉันชอบคุณค่ะ...
ไม่ใช่ในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้อง.... แต่ว่าฉันชอบคุณ......."
 
 
"....แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอ.....
ในแบบที่เธอชอบฉัน....."
 
 
 
 
แด่เธอ.. ที่ตัวฉันไม่อาจลืมเลือน...
 
 
 
"....ฉัน....จำไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร...เด็กนี่เป็นใคร
และฉันเคยเป็นอะไร....พอใจรึยัง!"
 
 
"ไม่ - พอ - ใจ - ค่ะ !!!
 ................คุณ... คนอย่างคุณนี่มัน....."
 
 
"กรุณาพาคนของคุณกลับไปเถอะค่ะ
มาสเตอร์ของดิฉันไม่ผิดอะไรในเรื่องพวกนี้"
 
 
"เฟลอร์เจ็บทั้งกายและใจเพราะมาสเตอร์ของเจ้ามามากพอแล้ว..
วางใจเถอะ ข้าจะไม่ให้นางต้องเป็นแบบนั้นอีกแน่"
 
 
 
 
แด่เธอ.. ที่ปลอบโยนตัวฉันที่สั่นคลอน...
 
 
 
".......ดีแล้วล่ะค่ะ.. ที่พี่ได้เจอคนที่ดี..
คนที่รักพี่ขนาดนี้..."
 
 
"อืม พี่มีความสุขมาก แล้วเฟลอร์ละ.........
ถามตัวเองสิ...ว่ามีความสุขมั้ย...ตอนนี้น่ะ..."
 
 
".....................ถ้าฉัน... ร้องไห้ออกมาบ้าง.....
จะรู้สึกดีขึ้นไหมนะคะ................"
 
 
"ร้องไห้เถอะ...เก็บไว้ไม่ช่วยอะไร...ร้องไห้ซะ แล้วถามตัวเอง
ว่าจะทนกับสภาพนี้อีกนานแค่ไหน...จะทรมานตัวเองอีกนานมั้ย..."
 
 
 
 
แด่เธอ.. ที่ตัวฉันได้เอ่ยคำลา...
 
 
 
"....ถ้าไม่มีใครอยู่เคียงข้างคุณ.. ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเอง...
ถ้าไม่มีใครรักคุณ.. ฉันก็จะรักคุณเอง...
 ต่อให้ในวันสุดท้าย.... น้ำตาของฉันก็จะหลั่งลงเพื่อคุณ.......
เพราะฉะนั้น......
คุณไม่ได้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างหรอกนะคะ......"
 
 
".....ทำไม......"
 
 
"...........................เพราะว่าฉัน..... รักคุณ........."
 
 
"ขอบคุณ..... แต่ความรักของฉันมีได้แค่ครั้งเดียว
และถ้าเธอยังรักตัวเอง ก็ไปหาคนอื่นซะ"
 
 
".......คิดถึงตัวเอง เฟลอร์ เดอ บลูม.....
คิดถึงคนรอบตัวเธอ......"
 
 
"แต่ก็............ขอบคุณ"

 
 
 
 
 
 
...แด่ "เธอ".. ที่จะอยู่ในความทรงจำของ "ฉัน" ตลอดไป...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
-------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
โซน ผปค..............................
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ยังมีอีกเอนทรี่นึงนะ...."
 
 
 
 
 
 
ปล. คนที่บอกให้เฟลอร์ซื่อสัตย์กับหัวใจ คือ เรนเน่ พี่เลี้ยงที่เฟลอร์นับถือเหมือนพี่สาว